Kars — Köklerin Dili
Doğu Anadolu'nun en uç noktalarından birinde büyümek, insana erken bir şey öğretiyor: her şey kolay gelmeyecek, ama her şey mümkün.
6. sınıfa kadar Kars'ta yaşadım. O yaşlarda hayatın büyük şehirlerin dışında da var olduğunu, hatta belki orada daha saf aktığını gördüm. Kökler sağlam atılıyordu farkında olmadan.
İki Şehir, İki Büyüme
7. sınıfta İstanbul'a geldim. Kars'tan İstanbul'a geçmek sadece şehir değiştirmek değildi — bir dünya değiştirmekti. Kalabalık, hız, yabancı yüzler. O yıllarda öğrendiğim en önemli şey uyum sağlamak değil, kendim olarak uyum sağlamak oldu.
İki yıl İstanbul. Sonra başka bir karar, başka bir ayrılık. Lise için Eskişehir'e, yatılı okula gittim. 14-15 yaşında, ailesinden uzak, kendi kararlarını kendi veren bir çocuk. Yatılı okul disiplini öğretiyor, ama daha önemlisini öğretiyor aslında — sorumluluk. Sabah kalkacaksın, dersine gireceksin, kendine bakacaksın. Kimse seni uyandırmayacak. Bu erken özgürlük, sonraki her şeyin zeminini hazırladı.
%100 Burslu, İngilizce: Kazanılmış Bir Hak
Üniversiteyi tesadüfle değil, bursla kazandım. Altınbaş Üniversitesi'nde Uluslararası Lojistik Yönetimi — %100 burs, İngilizce eğitim.
Bu benim için sadece mali bir avantaj değildi. Bir onay işaretiydi. "Doğru yoldasın" diyen sessiz bir ses. Dil engeli yoktu artık, dünya daha geniş açılmıştı. Tedarik zincirleri, gümrük rejimleri, küresel ticaret koridorları — bunları öğrenirken aslında şunu fark ettim: dünya büyük bir lojistik problemin içinde yüzüyor ve onu çözebilecek kafalar arıyor.
2017: Giessen, Almanya — İlk Uluslararası Adım
Mezuniyetin üzerinden çok geçmemişti. 24 yaşındaydım ve Almanya'da şirket kuruyordum. Inter Logistics, Giessen'de hayat buldu. Almanya; Avrupa'nın lojistik kalbi, düzenin, titizliğin ve uzun vadeli düşüncenin sembolü.
O deneyim bana şunu öğretti: coğrafya bir engel değil, bir değişken. Doğru sistem kurulursa Kars'tan da, Giessen'den de, İstanbul'dan da yönetilebilir.
"Gerçek bir iş insanının başarısı; işin başında durduğu sürenin uzunluğuyla değil, o işin başında olmadığı zaman işlerin ne kadar pürüzsüz büyüdüğüyle ölçülür."
İş Felsefesinin Temeli: Para Değil, Sistem
Etrafımdaki çoğu insan şunu soruyordu: "Ne kadar kazanırsın?" Ben farklı bir soru soruyordum: "Bu nasıl daha iyi çalışır?"
İnter Lojistik A.Ş. ile 67+ ülkeye kara, hava, deniz ve intermodal çözümler sunarken; Interco Kargo ile 220+ ülkeye express kargo ağı kurarken asıl hedef hiçbir zaman rakam değildi. Asıl hedef şuydu: ben olmadan da büyüyen bir sistem. Para, doğru sistemi kurmanın sonucudur. Amaç değil.
2020: Eğitim — Yeni Bir Sektör, Aynı Soru
Pandemi yılı. Herkes duruyordu, ben farklı bir sektöre adım atıyordum. Sevinç Koleji Maltepe Kampüsü ve Küçükyalı Sevinç Kurs Merkezi — eğitim sektörüne girişim bu yatırımlarla oldu.
Lojistikten çok uzak görünen bir alan. Ama soru aynıydı: Bu sektörde hangi sistem eksik, nasıl daha iyi çalışır? Eğitim; insana yapılan en uzun vadeli yatırım. O yıllarda bunu hem iş olarak hem de vizyon olarak yaşadım.
2023: Çıkış — Stratejik Bir Karar
Her giriş bir çıkışı da gerektirebilir. 2023'te eğitim sektöründen çıktım. Bu bir başarısızlık değildi — bir odak kararıydı.
Neyin senin savaşın olduğunu bilmek kadar, neyin olmadığını bilmek de vizyon gerektirir. Kaynakları, enerjiyi ve dikkatini doğru yere yönlendirmek, her kapıyı açık tutmaktan daha değerlidir. O yıl öğrendiğim şey: büyümek bazen bırakmakla başlar.
DipOda, Bravio, Le Lion, E-Mama: Sistemin Genişlemesi
Lojistik altyapısı sağlamlaştıkça yeni problemler görünür oldu. Bir kentsel dönüşüm projesinde onlarca ailenin eşyasının gidecek yeri yoktu — DipOda Depolama bu gözlemden doğdu. Bugün Marmara'nın en büyük self-storage tesis zinciri.
Tuzla'da yanlış yönetilen ama muazzam potansiyelli bir lokasyon vardı — Le Lion gastro pub bu görüşten çıktı; Bravio Co tüm gastronomi yatırımlarının çatısı oldu. Marmara'da evcil hayvan beslenme dağıtımında ciddi bir boşluk vardı — E-Mama bu boşluğu kapattı.
Her sektörde aynı refleks: Çözülmemiş problem + Doğru sistem = Sürdürülebilir büyüme.
İki Dil: Rakam ve Şiir
Kars'ın uzun kış geceleri bende başka bir şey de bıraktı. Duyguların kelimeye dönüştüğü, içe dönük büyümenin yaşandığı o sessiz anlar. 2013'ten bu yana şiir yazıyorum. Sadece yazıp çekmeceye koymuyorum — Kadıköy ve Maltepe'nin tiyatro sahnelerinde, şiir dinletilerinde okuyorum.
Bazıları bunu garip buluyor: kamyon ve kalem, depo ve dize, bilanço ve sahne ışığı. Ben garip bulmuyorum. İkisi aynı şey bence — anlam taşımak. Biri eşyayı, diğeri insanı. İkisinde de doğru rota olmadan hiçbir şey hedefe ulaşmıyor. Sahneye çıktığımda şirketleri bir an için unutuyorum. O dakikalar sadece bana ait. Belki de en özgür olduğum yerler oraları.
Kars'tan Giessen'e, Giessen'den Sahneye
Bugün İstanbul'dayım. 6 aktif marka, 100+ çalışan, 67+ ülke. Ama sabahları kalktığımda hâlâ aynı soruyu soruyorum: "Bu sistem daha iyi nasıl çalışır?"
Kars bana sertliği öğretti. Eskişehir bağımsızlığı. Almanya titizliği. İstanbul hızı. Sahne ise şunu öğretti: en güçlü lider, aynı zamanda en savunmasız olabilen insandır.
Bir yanda rakamlar, diğer yanda kelimeler. İkisini aynı anda taşımak, benim hikayemin özü bu. Yolculuk devam ediyor.